Autotune vs. emotie

Vroeger was zingen een vak. Een zanger of zangeres moest emotie overbrengen. Dat daarbij af en toe wel eens een onzuiver nootje voorbij kwam, hoorde er gewoon bij. Sterker nog, volgens sommige muziekliefhebbers versterkte dat juist de emotie. Dylan, Neil Young, Janis Joplin, Jimi Hendrix en zelfs John Lennon zouden het heden ten dage misschien wel moeilijk hebben in de muziekindustrie als ze nog volstrekt onbekend zouden zijn. (Paul McCartney overigens niet. Dat is een van de zuiverste zangers in de popgeschiedenis)

In een programma als ‘De beste singersongwriter… ‘ zouden ze overigens wel passen. Want dat is een goed programma. Daar draait het om emotie. Een tijd geleden zag ik op Dauwpop Douwe Bob voor het eerst. Echt fantastische muziek, goede band (met daarin o.a. toetsenist Matthijs van Duijvenbode, alias Duijf). Douwe Bob weet dat het lied draait om emotie. Hij is -samen met Tim Knol- een van de gunstige uitzonderingen op de mainstream-muziek van tegenwoordig:

Want tegenwoordig worden alle foutjes weggepoetst en gebruiken veel producers ‘autotune‘:

Autotune is dus een foefje / programmaatje waarmee werkelijk elke idioot kan zingen. In vrijwel elke moderne productie hoor je het voorbij komen. Als ik het aan leken probeer uit te leggen heb ik het vaak over het Cher-effectje.

Dat Cher-effectje vind ik overigens wel cool, omdat het echt als effect werd gebruikt. Maar veel moderne producties gebruiken Autotune (of Melodyne) om de zanger of zangeres zuiver te laten zingen. Neem bijvoorbeeld ‘A Beautifull Day’ van Michael Buble:

<

Goed nummer, echt. Maar de autotune staat echt op 100% waardoor ik het niet om aan te horen vind. Als het ook nog eens door de processing van de radio gaat (zie mijn vorige blogpost) dan luister je naar een zingende smurf. Een ‘gewone’ luisteraar hoort het misschien niet, maar ik word er letterlijk misselijk van. En dat terwijl Michael Buble live niet eens heel erg slecht is:

Wel minder, maar niet echt slecht. Ik zou best een plaat van hem willen kopen zonder autotune.

Iedereen kan dus zingen met Autotune. Maar ik zal het nooit gebruiken. Los van dat ik het echt lelijk vind klinken, vind ik ook dat het alle emotie uit een nummer haalt. Alles klinkt tegenwoordig vlak en hard. Misschien word ik oud, maar ik ervaar het zo. Ik ga voor echte emotie. En als de zang daarbij soms eens uit de bocht vliegt dan is dat maar zo.

Tot slot nog even een toffe documentaire over autotune(-misbruik):

Comments are closed.