‘Hey! Ben je doof ofzo!’

Met de politie heb ik een haat- liefde-verhouding. In mijn werk heb ik veel met ze te maken en er zijn veel voorlichters waar prima mee te werken is. Maar op het gedrag van sommige gewone politieagenten richting burgers en journalisten is wel het e.e.a. aan te merken. Vooral videocamera’s lijken bij sommige agenten te werken als een rode lap op een stier.

Wietplantage
Afgelopen week was het weer raak. Ik draaide het oprollen van een wietplantage in Kampen.De avond ervoor was er al een grote zoekactie geweest waarbij de politie met warmtecamera’s en hoogwerkers van de brandweer op zoek was naar de plantage. De dag erna hadden ze hem gevonden. Ik stond met mijn camera te draaien hoe de vrachtwagen met opruimspullen aankwam. Vanuit de steeg hoorde ik opeens schreeuwen: ‘Hey joh! Jij daar! Ben je doof ofzo?’

Kennelijk was dit tegen mij bedoeld. Dus ik vroeg: ‘Heeft u het tegen mij?’ Het was een medewerker van de politie. ‘Ik wil niet dat je dit filmt.’, was aanvankelijk de norse boodschap. Toen ik de beste man uitlegde dat ik gewoon op de openbare weg stond, bond hij een beetje in. Hij legde uit dat hij liever niet herkenbaar in beeld wilde komen, omdat hij geen reacties wilde. Ik gaf aan dat ik het goed vond dat hij dat van te voren aangaf en dat ik er rekening mee zou houden. Daarmee leek de zaak afgedaan.

Intimidatie
Echter, de man had nog een collega. En die ging echt helemaal door het lint bij het zien van de camera. Hij ging mij fotograferen en dreigde: ‘Als ik dit op internet terugzie, dan zet ik jou ook op internet’. Toen ik antwoordde dat ik daar geen problemen mee had, werd hij nog bozer. Hij begon te schelden en te tieren en kwam met zijn hoofd intimiderend dichtbij het mijne.

Ik zei hem dat hij rustig moest doen en dat hij het gewoon kon vragen net als zijn collega. Maar hij bleef tieren en boos doen. ‘Die vrachtwagen hoef je toch niet te filmen idioot? Dat is geen nieuws’, riep hij. En dan word ik ook boos. Want dat bepaal ik zelf. De politie bepaalt niet wat wel en niet nieuws is. Mopperend droop hij af.

Zijn collega informeerde nog een keer of de afspraken nu duidelijk waren. Ik zei dat ik rekening zou houden met hun privacy. ‘En die agent wil er ook niet op’, voegde hij nog toe, wijzend op de wijkagent. Ik legde uit dat ik best rekening wilde houden met de beide mannen in burger, maar dat de wijkagent toch echt wel bekend is in Kampen en dat hij bovendien herkenbaar in uniform aanwezig was. Hij is daarmee een publiek figuur, als hij niet op de camera wil, dan moet hij ergens anders gaan staan.

Uiteindelijk heb ik de mannen in burger ‘geblurd’ (dus onherkenbaar gemaakt), omdat zij een goede reden hadden omdat te willen. Omdat ze het van te voren hebben aangegeven, kan je er rekening mee houden tijdens het draaien. Politieagenten in uniform zal ik minder snel blurren.

perskaart

Regels
Maar wat zijn nu precies de regels?

-Om te beginnen ben ik in het bezit van een politieperskaart. Daarmee ziet de politie dat ik professioneel journalist ben. In principe mag ik daarmee afgezet gebied binnenlopen, mits ik de hulpdiensten niet in de weg loop. Ik moet wel de aanwijzingen van de politie opvolgen, dat betekent in de praktijk dat ze me gewoon kunnen wegsturen omdat ik zogenaamd in de weg loop. Feitelijk stelt die politieperskaart dus niet zo heel veel voor.

– Politiemensen kunnen niemand, journalist of burger, tegenhouden die wil filmen in de openbare ruimte. Ze kunnen dus nooit eisen dat je stopt met filmen, of erger nog, je apparatuur in beslag nemen. In niet-openbare ruimtes moet je toestemming hebben van de eigenaar van het pand waar je bent.

– Ethische afwegingen zijn geen politietaak. Ik bepaal zelf of ik slachtoffers of verdachten film en wat ik er mee doe. In het voorbeeld van de wietplantage heb ik bijvoorbeeld de eigenaar van het pand op beeld. Ik heb dat niet gebruikt omdat het niets toevoegt aan het verhaal. Maar de politie mag mij dat niet verbieden.

Kortom, voorbeelden zoals deze mogen eigenlijk niet voorkomen:

Respect
Ik vind het vervelend dat veel politiemedewerkers nog steeds de regels niet kennen. Ze horen te weten wat wel en niet mag. Maar wat ik nog vervelender vind is de manier waarop soms gecommuniceerd wordt. ‘Ik wil dat je stopt met filmen’ en ‘Doe die camera weg’, of nog erger ‘Hee joh! Ben je doof ofzo?’ Het zal sommige mensen misschien verbazen, maar journalisten zijn ook gewoon mensen. Als je gewoon netjes vraagt of ze je niet willen filmen, dan komt dat al heel anders over dan schelden, tieren of zelfs dreigen. Als je respect hebt voor de ander, dan krijg je ook respect terug.

Ik dien overigens niet snel een klacht in, want ik ben wel wat gewend, maar in dit geval zal ik na Pasen even contact opnemen met de afdeling voorlichting. Niet zozeer voor mezelf, maar om te voorkomen dat een collega in de toekomst weer op dezelfde manier behandeld wordt.

3 thoughts on “‘Hey! Ben je doof ofzo!’

    • Dat is eigenlijk niet het onderwerp van deze blog. Maar los daarvan ben ik het deels met je eens. Zou handiger zijn om het te legaliseren, dan haal je de teelt volledig uit het criminele circuit. Thuisplantages moeten echter wel aangepakt worden. Als er namelijk kortsluiting ontstaat, dan zijn de gevolgen rampzalig. Zeker in de historische binnenstad! Hulde dus voor de politie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *